Marek Niedźwiecki

Kamienie widzę, kamienie! Tutaj już nowy dzień, u Was w kraju noc. Niech będzie i tak. Pierwszy raz TAKIE kamienie widziałem w Oamaru, w Nowej Zelandii. Kilka lat temu, na plaży. A teraz tutaj, po drodze ze Snowy Mountains do Sydney, gdzieś w okolicy Coomy... Jakby ktoś je poukładał. Całe pola, wielkie skupiska i pojedyncze egzemplarze. Robi wrażenie. Na zdjęciach tego tak nie widać. Kamienie leżą na polach jak okiem sięgnąć w każdą stronę. I tak na przestrzeni kilku kilometrów. Nie do wiary, a jednak. Piraci mówią, a mówią uczenie, że największe wrażenie ten krajobraz robi rano, gdy wstaje słońce, a Oni jadą na narty. Ja to widziałem w pełnym słońcu, w środku dnia i też zrobiło niesamowite wrażenie. Na dodatek jak okiem sięgnąć nie widać ludzi. To w Australii normalne, wielkie puste przestrzenie, ale te kamienie. Nawet nie czuje, że rymuje. A przy okazji muszę dać sygnał słuchaczowi Listy Trójki z Sydney. Był wtedy z nami w marcu koło Doyles. Potem przyleciał do Polski, wpadł na Myśliwiecką i poprosił o kopie tej Listy na CD. Obiecałem podesłać, a potem zgubiłem aDresik. To jak byś Chłopie czytał ten dziennik, odezwij się, dyski czekają w Warszawie. Obiecuje wysłać te wspomnienia... Co miałem napisać, napisałem. Zdjęcia pojawią się jak Alina & Cesco już będą po smoothies, a może nawet po kawie. Ja zjadłem jajki ekologiczne na śniadanie i pojadę poszwędać się po Sydney. Pogoda piękna, niby wiosna, ale już w zasadzie lato. Słońce i prawie 30 stopni. Kinga, bez czapeczki to ja tylko do zdjęć, bo Zosia mówi, że w czapeczce to na zdjęciach wyglądam nieszczególnie... I raczej tak jest!


Kamienie, kamienie


Niektóre pękają, chyba ze starości


Czas stoi w miejscu


Jak okiem sięgnąć


Kwiaty na kamieniu


Mały zestaw turystyczny


Pojedynczo i grupami...


Oprócz błękitnego nieba


No i trochę nowoczesności, samochód Guni...


Pejzaż z drzewem